Chciałabym zamrozić swoje uczucie. Tak by piękny kwiat, który rozkwitł pod Twoim czułym dotykiem, nigdy nie usechł.
Ale miłość? Czymże jest miłość, jak złudzeniem! Kocha, nie kocha, kocha, nie kocha... ileż to razy, wyrywając płatki, szukałam odpowiedzi na najważniejsze, życiowe pytanie, próbując nieco oszukać... siebie? Chyba tak, bo kogóż by innego!
Dziś już nie skaczę z kwiatka na kwiatek. Wrosłam w ziemię. Zapuściłam korzenie. Uśmiecham się do słońca. I do wiatru.
Tylko że, mój Ty Walenty, czasem boję się, że zacznę usychać. Zapominasz, że należy mnie podlać. Wyrzucić stare liście. Zagrabić ziemię. Jesteś, i podziwiasz. Niczym dumny ogrodnik, który z małego ziarenka zasadził wspaniały kwiat.
Tylko czy nie widzisz, że mi zimno? Chcę Ci powiedzieć, że Cię kocham... ale czy dziś tak mocno jak wczoraj, nie wiem. Może jutro da mi odpowiedź na to pytanie?
Twoja Walentynka